Voetbalmeiden met een droom
Van WVV naar FC Groningen
Winschoten – Amy Plat, Romeè Johann en Djura Meijer begonnen ooit gewoon op de velden van WVV in Winschoten. Inmiddels dragen zij het groen-wit van FC Groningen en spelen ze in een meidenteam op hoog niveau. Een bijzonder en inspirerend verhaal over talent, doorzettingsvermogen en vooral heel veel plezier in sport. Een interview met Romeè en Djura.
Djura (15) woont in Winschoten en speelt als middenvelder. Romeè (14) woont in Blauwestad en staat centraal achterin. Beiden voetbalden van jongs af aan, net als veel andere meiden bij WVV, samen met jongens. “Ik begon bij JO8,” vertelt Djura. “We speelden allemaal samen, dat was heel normaal.” Romeè startte al op haar vierde bij VV Nieuweschans en maakte later bewust de overstap naar WVV, omdat daar meer uitdaging en ontwikkelkansen lagen.
Voetbal zit in de familie
Dat voetbal een belangrijke rol speelt in hun leven, komt niet uit de lucht vallen. Vaders, opa’s en andere familieleden stonden (en staan) vaak langs de lijn of waren zelfs trainer of leider. “Mijn vader en opa hebben zelf ook bij Groningen gespeeld” vertelt Djura. “We komen allebei uit echte voetbalgezinnen.”
Van talentherkenning naar topsport
De overstap naar FC Groningen kwam niet zomaar. Via de KNVB werden de meiden uitgenodigd voor stagetrainingen en talentteams. “Op een gegeven moment kregen we een mail dat we mochten meetrainen bij FC Groningen,” vertellen ze. Inmiddels spelen ze samen in MO17 en trainen ze vier keer per week, met in het weekend een wedstrijd. De trainingen vinden plaats op het trainingscomplex in Corpus den Hoorn en daar reizen ze met trein en bus naartoe.
Elk jaar worden de speelsters beoordeeld en krijgen ze een voortgangsrapport. Romeè liep helaas een knieblessure opliep. Ze scheurde haar kruisband en is inmiddels al zes maanden aan het revalideren. “Het was een flinke tegenslag, maar ik kom sowieso terug,” zegt ze vastberaden.
Discipline en de ‘Koeman-norm’
Het verschil tussen voetbal bij een dorpsclub en bij een proforganisatie is groot. “Alles is veel professioneler en intensiever,” vertellen de meiden. “En je team bestaat uit meiden uit de hele regio, niet alleen uit Oldambt.”
Bij FC Groningen gelden duidelijke regels, de zogeheten Koeman-norm: op tijd zijn, geen telefoons, gezond eten, niet drinken/roken en voldoende rust. “Herkenbaar zijn, bijvoorbeeld ook geen capuchons op, dat was even wennen,” lachen ze. “Maar we weten waarvoor we het doen.”
School en sport in balans
Ondanks het intensieve trainingsschema combineren de meiden sport en school goed. Romeè zit op een Topsport Talentschool in Groningen. Djura volgt onderwijs op het Dollard College in Winschoten en heeft voor sommige vakken vrijstelling gekregen. “Het vraagt wat planning, maar het lukt goed.”
Dromen, voorbeelden en plezier
Voetbal is voor hen meer dan een sport. “Het is gewoon het mooiste wat er is,” zeggen ze. Djura kijkt graag naar Frenkie de Jong, Romeè bewondert Virgil van Dijk – niet toevallig ook een leider in het veld. “Ik ben captain, dus overzicht houden en het team aansturen vind ik belangrijk.”
Toch zijn ze nuchter gebleven. “We spreken nog steeds gewoon met onze vrienden af. We voelen ons niet anders.”
Een boodschap voor andere meiden
Meidenvoetbal groeit, en dat juichen Romeè en Djura toe. Hun boodschap aan twijfelende meiden is helder:
“Gewoon doen! Het gaat om plezier. Je hoeft geen talent te hebben. Samen sporten, winnen, leren en lachen in de kleedkamer – dat is voetbal.”
Ook voor jongeren met een sportdroom hebben ze een duidelijke tip: begin jong! Probeer verschillende sporten om te kijken wat je leuk vindt. “In Oldambt is veel mogelijk,” zeggen ze. En ouders spelen daarbij een grote rol: stimuleren, brengen, halen en betrokken zijn. “Het kost tijd en energie, maar het is het meer dan waard.” Vooral door ouders gestimuleerd en gewaardeerd worden heeft ze ver gebracht, zeggen ze zelf.
Groot dromen mag
De dromen zijn er zeker. “We willen later bij een profclub spelen, misschien FC Twente of in het buitenland. Maar eerst: Oranje,” klinkt het ambitieus.